Pierwszy oddech

Kiedy dziecko jest jeszcze w brzuchu mamy, potrzebny tlen dostaje od niej za pośrednictwem łożyska i pępowiny. Jego płuca są częściowo zapadnięte, a częściowo wypełnione płynem owodniowym, który musi być usunięty po urodzeniu. Oddychanie nie ma miejsca. Ponieważ serce płodu musi pompować krew wzdłuż pępowiny oraz przez własne ciało, krew w dużym stopniu omija płuca dziecka. Pod koniec ciąży w badaniu USG można zaobserwować ruchy oddechowe malucha. Są one jednym objawów przygotowania dziecka do narodzin.

Dziecko jest dobrze przygotowane do podróży do świata zewnętrznego. Kiedy pępowina zostaje spięta klamrami i przecięta, w sercu i płucach dziecka zachodzą znaczące zmiany, umożliwiające samodzielne pobieranie tlenu. Po urodzeniu się główki, przez kontakt z chłodnym powietrzem są stymulowane receptory, które znajdują się wokół ust noworodka. To powoduje, że maluch podejmuje pierwsze próby oddychania.

Ten pierwszy oddech to duże przeżycie – odbywa się przecież w stanie zagrożenia życia, jakim jest chwilowy brak tlenu. Dla mamy jest jednak radosnym odgłosem świadczącym, że dziecko jest w dobrym stanie i zaczyna samodzielnie egzystować. Wiąże się on z reguły z pierwszym krzykiem (płaczem) noworodka. :)

Linki do źródeł