Monitorowanie porodu

Monitorowanie porodu ma na celu obserwację ruchów, czynności życiowych oraz stanu ogólnego płodu podczas porodu. Dla dziecka, które spędziło dziewięć miesięcy, pływając spokojnie w ciepłej „kąpieli”, w bezpiecznym środowisku, poród jest wyzwaniem i bardzo dużym wysiłkiem. Przeważnie odbywa się bez komplikacji, jednak na wypadek gdyby takowe miały się pojawić, kobieta rodząca zostaje podłączona do monitora płodowego. Czasami zdarza się, że dochodzi do spowolnienia akcji serca, do gwałtownych lub zbyt wolnych ruchów płodu. Monitorowanie płodu pozwala na sprawdzanie, jak płód radzi sobie ze stresem związanym z porodem, na podstawie rejestrowanych zmian czynności jego serca pod wpływem skurczów macicy.

Czy monitorowanie musi być stałe?

Większość lekarzy uważa, że nie, jeśli ciąża jest niskiego ryzyka i przy porodach niewspomaganych medycznie. Wówczas do oceny stanu zdrowia płodu wystarczy sporadyczna kontrola czynności akcji płodu aparatem Dopplera. Zatem kobiety, które podczas ciąży nie doświadczały żadnych poważnych komplikacji, nie będą wymagały stałego monitorowania. Te Panie, u których poród będzie wywoływany, otrzymają znieczulenie zewnątrzoponowe lub występują u nich czynniki ryzyka, będą monitorowane przez cały poród.

Ciągłe monitorowanie stanu płodu

Ciągłe monitorowanie stanu płodu może być prowadzone na trzy sposoby:

• monitorowanie zewnętrzne (kardiotokografia, KTG). Jest to najczęściej stosowany typ monitorowania. Na brzuchu kobiety zostają położone dwa czujniki – pierwszy z nich to przetwornik ultradźwiękowy, rejestrujący częstość akcji serca płodu, drugi to miernik reagujący na nacisk i mierzący siłę i czas trwania skurczów macicy. Oba są połączone z monitorem, a wartości z nich są wyświetlane i drukowane na bieżąco. Podłączenie do urządzenia nie pozwala kobiecie na pełną swobodę, np. na spacerowanie po pokoju, ale może ona bez problemu zmieniać pozycje w obrębie łóżka. Podczas drugiego etapu porodu – gdy kobieta zaczyna przeć i skurcze następują w krótkim odstępie czasu, monitor wskazuje początek i koniec każdego skurczu. Jeśli z rodzącą jest partner, obserwacja monitora pomoże mu w informowaniu ciężarnej, kiedy nadejdzie kolejny skurcz i pomoże się przygotować.

• monitorowanie wewnętrzne. Stosuje się je w sytuacji, gdy potrzebny jest dokładniejszy pomiar, np. gdy życie dziecka jest w zagrożeniu. W tej sytuacji przez macicę zostaje wprowadzona niewielka elektroda służąca do oceny częstości akcji serca płodu. Jest umieszczana na główce dziecka. Pomiar siły skurczów jest wtedy dokonywany przez zewnętrzny czujnik, który umieszcza się na brzuchu rodzącej. Taki sposób stosuje się bardzo rzadko i tylko, jeśli występuje realne zagrożenie. Siniaki lub ślady, jakie zostawia elektroda na główce dziecka szybko znikają. Taki sposób monitorowania powoduje tez zupełne ograniczenie ruchów rodzącej, może ona co najwyżej obrócić się z boku na bok.

• telemetria. Ten sposób jest dostępny i stosowany tylko w nielicznych placówkach ( raczej zagranicznych) . Przymocowany do uda rodzącej przekaźnik, przekazuje drogą fal radiowych informację o akcji serca dziecka do stanowisk pielęgniarek. Urządzenie wydaje głośne dźwięki w przypadku jego ześlizgnięcia się z miejsca lub gdy skurcze zaczną przybierać na intensywności.

Linki do źródeł