Cesarskie cięcie

Jest to zabieg chirurgiczny, polegający na rozcięciu powłok brzusznych oraz macicy i wyjęciu dziecka. Zazwyczaj wykonuje się go, gdy poród naturalny jest niemożliwy. Zabieg zastępuje naturalną metodę porodu dziecka. Przeprowadza się go w znieczuleniu (zewnątrzoponowo lub podpajęczynówkowo) lub w znieczuleniu ogólnym (narkoza).

Cesarskiego cięcia nie powinno się robić ot tak, po prostu. To poważna operacja, którą przeprowadza się tylko wtedy, gdy poród siłami natury jest niemożliwy albo zbyt niebezpieczny dla dziecka czy mamy.

Co decyduje o takim sposobie rodzenia
O tym, że cięcie cesarskie jest konieczne, lekarz może zdecydować na początku ciąży, tuż przed rozwiązaniem albo dopiero w trakcie porodu. Operację wykonuje się, jeżeli:
- poród przebiega za wolno, wystąpi krwotok z powodu przedwcześnie odklejonego łożyska lub łożyska przodującego,
- dziecko w czasie porodu jest ułożone nieprawidłowo (np. miednicowo w pierwszej ciąży), ma zaburzenia akcji serca,
- mama ma poważną wadę serca z zaawansowaną niewydolnością krążenia; istnieje ryzyko, że podczas parcia odklei się jej siatkówka; gdy jej miednica jest zbyt wąska lub występują zmiany chorobowe w obrębie narządu rodnego (np. mięśniaki).

Przed cesarskim cięciem
Jeśli operacja jest planowana, przyszła mama przygotowuje się do niej już wcześniej. Przez co najmniej sześć godzin nie może jeść, położna proponuje czopki glicerynowe na wypróżnienie, goli okolicę łonową, zakłada cewnik do pęcherza, a na nogi (jeśli kobieta ma żylaki) opaskę uciskową zapobiegającą zakrzepom. Podaje się dożylnie leki niedopuszczające do powstania wrzodu stresowego żołądka. Gdy decyzja zapada nagle, wszystko wygląda podobnie, pomija się jednak dietę i opaskę uciskową.

Przed zabiegiem trzeba znieczulić
Kiedyś cesarskie cięcie przeprowadzało się tylko w znieczuleniu ogólnym. Środki usypiające i przeciwbólowe podawano drogą wziewną lub dożylnie. Działały błyskawicznie, ale były sporym obciążeniem dla mamy i dziecka. – Dziś robi się tak bardzo rzadko. Nawet jeżeli cesarskie cięcie odbywa się z tzw. wskazań nagłych i liczy się dosłownie każda sekunda, doświadczony anestezjolog w dobrze wyposażonym szpitalu jest w stanie zastosować znieczulenie podpajęczynówkowe.

Jak się robi znieczulenie przed cesarskim cięciem
Do przestrzeni podpajęczynówkowej kanału kręgowego anestezjolog wstrzykuje lek, który oddziałuje na rdzeń kręgowy i w ciągu kilkudziesięciu sekund znieczula ciało od pępka w dół. Brzmi groźnie, ale takie rozwiązanie jest bezpieczniejsze niż narkoza. Ukłucie boli tyle co zwykły zastrzyk. Potem czuje się ciepło i drętwienie nóg. Podczas operacji kobieta jest przytomna, ale nie odczuwa bólu. Czuje natomiast dotyk i chłód narzędzi.
Można też zastosować znieczulenie zewnątrzoponowe, takie jak przy porodzie siłami natury. Lek podaje się przez cewnik założony do przestrzeni nadoponowej kanału kręgowego. Jest ono równie skuteczne, ale trzeba poczekać 20 minut, by zadziałało. Nie korzysta się z niego, gdy trzeba szybko operować.

Jak rodzi się dziecko
Najpierw przecina się skórę, następnie powłoki brzuszne i dolny odcinek macicy. Potem przebija się pęcherz płodowy i wyciąga dziecko. Wszystko trwa tylko kilka minut.Zdarza się wręcz, że dziecko nie zdaje sobie sprawy z całego zamieszania i... śpi. Po przecięciu pępowiny maluch trafia w ręce neonatologa lub pediatry. Jeśli warunki na sali operacyjnej i stan malca na to pozwalają, po wstępnych oględzinach można go pokazać mamie. Później lekarz musi wyjąć łożysko i zszyć wszystkie warstwy: macicę, otrzewną, mięśnie, powięź, tkankę podskórną i skórę. Cała operacja trwa przeważnie 30–40 minut, w razie potrzeby dłużej.

Powiązane artykuły:

http://www.mamopedia.pl/ciaza/polog/polog-po-cesarskim-cieciu

Linki do źródeł:

http://ciazaporod.pl/porod_cesarskie_ciecie_artykul,4484.html?print=1
http://babyonline.pl/ciaza_i_porod_porod_artykul,4484.html