Utrata dziecka

Martwe dziecko.

Zdarza się (bardzo rzadko), że dziecko przychodzi na świat martwe. Jest to nieszczęście tym większe, że nie miałaś szansy poznania swojego dziecka. Z tego powodu wskazane jest, abyś mogła je zobaczyć; gdy weźmiesz je na ręce i nadasz mu imię, będziesz w stanie myśleć o nim jak o utraconej, bliskiej osobie. Potrzebny ci jest także okres żałoby. Prawdopodobnie poczujesz gniew i pragnienie wyjaśnienia przyczyn tego, co się stało; może nawet znajdziesz coś lub kogoś, komu przypiszesz winę. Równie częste są uczucia winy i wstydu. Poproś lekarza, by skontaktował cię z innymi rodzicami, których dotknęło to nieszczęście.

Często jest tak, że nawet najbliżsi nie będą umieli prowadzić z Tobą rozmów, nie wiedząc, o czym można porozmawiać, żeby Cię nie urazić.  Postaraj się pokazać, czy chcesz mówić o stracie, czy nie. 

Wielu osobom jest potrzebna pomoc psychologa czy psychiatry, nie bójcie się tego, ani nie wstydźcie. Takie spotkania pomogą Wam wyjść naprzeciw normalnemu życiu, pomogą pogodzić się ze śmiercią. 

Źródło: "Matka i dziecko" Vademecum