Ból po stracie dziecka

Czas ciąży dla przyszłych rodziców najczęściej jest czasem radości, przejęcia oraz innych emocji - dziecko to przecież cząstka mamy i taty. Nikt inny, tylko dziecko wywodzi się z ciała rodziców.

Z chwilą śmierci ginie ważna część rodzicielskiej istoty. Utrata dziecka jest zawsze ciężkim przeżyciem, bez względu na to, czy śmierć nastąpiła przed porodem czy po nim. Pogodzenie się ze śmiercią upragnionego potomka wydaje się niemożliwe. Śmierć dziecka to nieodwracalne przeżycie, które może mieć negatywny wpływ na losy rodziców przez długi czas. Z doświadczeń wielu rodziców wynika, że opłakiwanie straty jest elementem procesu gojenia rany.

Co by nie napisano o śmierci, cierpieniu po stracie dziecka - nie odda głębi tej tragedii.

Psycholodzy uważają, że okres żałoby po stracie dziecka obejmuje pięć kolejnych faz osierocenia:  

• Szok - etap niedowierzania. Na tym etapie wielu rodziców myśli, że to tylko zły sen, z którego zaraz się obudzą. Odnoszą wrażenie, że to, przez co przechodzą, nie dzieje się w rzeczywistości.
• Świadomość straty - uczucia kobiety ulegają dodatkowej intensyfikacji z powodu gwałtownego spadku poziomu hormonów, gdy jej ciało powraca do stanu sprzed ciąży. Na tym etapie powoli dociera do rodziców, że utrata dziecka to rzeczywisty tragiczny fakt.
• Ochrona siebie - wycofywanie się. Zwykle wtedy pojawia się uczucie bólu, gniewu i głębokiego żalu. Rodzice pragną ujrzeć i przytulić dziecko, którego już nie ma. Czasami rodzicom towarzyszy poczucie winy. Ciągle stawiają pytania: „Czy przeoczyliśmy coś podczas ciąży?”. Gniew oraz impuls znalezienia winnego śmierci dziecka bywają przytłaczające. Wielu rodziców za wszelką cenę chce wskazać winnego - obwiniają siebie, szpital, personel medyczny. Na tym etapie często właśnie lekarz potrafi zdjąć z rodziców poczucie winy za zaprzepaszczenie jakiejś szansy na uratowanie dziecka. Dzięki temu przychodzi moment na zamknięcie najtrudniejszego etapu żałoby.
• Powrót do zdrowia - rodzice stopniowo odzyskują równowagę psychiczną. Następuje powrót do normalnego życia, które jednak nie jest już takie, jakie było przed śmiercią dziecka. Pogodzenie się z zaistniałym faktem nie oznacza, że ból i żałość zniknęły. Jest to jedynie sygnał, że nadszedł czas na odsunięcie żałoby i dalsze życie.
• Odnowa - śmierć dziecka odmienia życie na zawsze. Jednak niektórzy rodzice dochodzą do wniosku, że cierpienie można przekształcić w źródło mocy i rozwoju duchowego. Rodzice, którzy przeżyli tragedię, są skłonni pomóc innym rodzicom, którzy utracili dziecko. Potrafią udzielać się na forach dla osób, które przeżyły śmierć dziecka. Przez takie postępowanie niosą pocieszenie innym rodziców. Zdarza się, że śmierć dziecka jest zdarzeniem, które popycha rodziców do poszukiwania drogi do Boga. Rodzice czują się zachęceni do poszukiwania siły wyższej, która wszystkim kieruje. Wówczas łatwiej zrozumieć, że w śmierci dziecka nie ma winy rodziców.

Źródła:

• „Jak przeżyć stratę dziecka?” Catherine M. Sanders