Poronienie

Poronienie bez względu na wiek ciężarnej i wiek ciąży jest dla kobiety jednym z najbardziej traumatycznych przeżyć. Poronieniem nazywa się zakończenie ciąży przed 22. tygodniem. Naczęściej do poronień dochodzi w pierwszym trymestrze, natomiast w drugim trymestrze do poronienia dochodzi raz na 50 ciąż. Każdego roku aż 40 000 kobiet traci dziecko w wyniku poronienia. Bardzo często zdarza się, że poronienie brane jest za spóźniającą się kilka dni miesiączkę.

 Do przyczyn poronienia należą:

- wady genetyczne płodu - nagle zahamowany rozwój płodu lub jego nieprawidłowy rozwój prowadzący do poważnych wad, które uniemożliwią przeżycie, 

- wady łożyska, wady pępowiny,

- liczne blizny wynikłe z częstych stanów zapalnych, 

- łyżeczkowania macicy,

- efekt po stosowaniu środków antykoncepcyjnych,

- wady budowy układu rozrodczego kobiety - tyłozgięcie macicy, macica dwurożna, niedorozwój macicy,

- choroby wirusowe, np. grypa, różyczka, 

- choroby przechodzone z wysoką gorączką,

- choroby matki, takie jak: cukrzyca, choroby tarczycy, niewydolność nerek,

- zakażenia pasożytnicze, np. toksoplazmoza.

Do głównych oznak zbliżającego się poronienia należy krwawienie z dróg rodnych i uporczywe bóle brzucha z tendencją do nasilania się. Natomiast kilka dni przed poronieniem mogą pojawić się inne objawy, np. ustanie typowych ciążowych dolegliwości, czyli mdłości  i/lub bolesność piersi. W razie wystąpienia tych objawów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Nawet jeśli okaże się, że jest wszystko w porządku, lekarz może zastosować leczenie profilaktyczne. Do elementow leczenia profilaktycznego należą: ograniczenie się do leżenia, powstrzymanie się od stosunków seksualnych, zażywanie leków przeciwskurczowych, a w niektórych przypadkach zaleca się podawanie środków hormonalnych - najczęściej jest to progesteron.

Pomimo profilaktyki może dojść do poronienia. Jeśli pomimo przyjmowania leków i stosowania się do zaleceń lekarza nasilą się bóle lub krwawienie, to należy zgłosić się do szpitala. Kiedy pojawią się objawy rozpoczynającego się poronienia, konieczne jest przeprowadzenie badania USG. Umożliwi ono sprawdzenie pęcherzyka - można będzie ustalić, czy znajduje się w nim żywy zarodek. Czasem zdarza się tak, że pomimo obumarcia zarodka, np w skutek nieprawidłowego rozwoju, organizm nie zareagował i nie doszło do poronienia. W takiej sytuacji nie należy czekać na wystąpienie samoistnego krwawienia, a należy poddać się zabiegowi wyłyżeczkowania macicy - czyli oczyszczenia macicy za pomocą specjalnej łyżeczki lub ssaka. 

Możliwe jest również oczyszczanie macicy za pomocą środków farmakologicznych, np. za pomocą prostaglandyn - są to leki obkurczające macicę i zwężające szyjkę macicy.

 Poronienia oraz sposób postępowania można podzielić ze względu na czas wystąpienia:

- poronienie wczesne - do 7. tygodnia ciąży - najczęściej następują całkowicie, tj. wszystkie tkanki zostają wydalone poza macicę. Z reguły nie ma konieczności łyżeczkowania jamy macicy.

- poronienie późniejsze -  po 7. tygodniu ciąży - zazwyczaj nie są już całkowite. W macicy pozostaje część tkanek i konieczne jest wyłyżeczkowanie macicy.

- poronienie późne - dochodzi do niego w drugim trymestrze - płód jest już wtedy całkowicie uformowany i najczęściej prawidłowo. Ten typ poronienia spowodowany jest najczęściej wadami macicy bądź niewydolnością szyjki macicy, infekcją wewnątrzmaciczną lub pęknieciem błon płodowych. Na tym etapie należy wywołać poród poprzez podanie kroplówki z oksytocyną. 

Po 22. tygodniu ciąży poronienia określa się już jako obumarcie płodu.

Pomimo ogromnego postępu medycyny w przypadku poronienia lekarze są bezsilni - nie są w stanie go przewidzieć ani zatrzymać. 

Po poronieniu musi minąć kilka tygodni, aby organizm mógł wrócić do formy. Krwawienie z dróg rodnych może się utrzymywać od tygodnia do dwóch.  Z kolejną ciążą najlepiej odczekać do pół roku. 

Poronienie pozostawia na psychice kobiety ogromny ślad. Emocjonalne skutki poronienia mogą trwać bardzo długo. Zarówno kobieta, jak i mężczyzna - ojciec dziecka, mogą czuć ogromny smutek, żal, a nawet złość. Pojawiają sie pytania "dlaczego właśnie ja...?" czy obwinianie się. Dochodzi często do spięć pomiędzy małżonkami, dla których poronienie jest poważnym i trudnym sprawdzianem. Muszą przejść przez kolejne etapy żałoby. Często też konieczna jest pomoc psychologa i z takiej należy skorzystać, jeśli czuje się taką potrzebę. Okres odczuwania smutku jest czasem indywidualnym, zależnym od każdego człowieka. W tym czasie kobieta, ale też i mężczyzna potrzebują dużo wsparcia i zrozumienia. Dopiero ostateczne pożegnanie się z nienarodzonym dzieckiem daje szansę na pogodzenie się z sytuacją i powrót do rzeczywistości.

Mandarinios

Powiązane artykuły:

• Kiedy próbować zajść w ciążę po poronieniu?