Piszczący i głośny maluch jak to opanować???

Mój 9 miesieczny synek jest strasznie głośnym dzieckiem, piszczy, głośno wydaje dźwięki, uderza wszystkim co sie da, krzyczy i krzyczeniem i piszczeniem próbuje wymuszać, jak opanować jego nadpobudliwość??????zdaje sobie sprawe ze dzieci w ten sposób poznają świat ale mam pełno znajomych z takimi maluszkami i ich dzieci aż się boją mojego szkraba :(

Czy macie podobny problem?

Odpowiedzi użytkowników

*proponuję za każdym razem uwagę maluszka skierować  na siebie,powiedzieć,że tak nie wolno, na przykład BEBE, pogrozić palcem i odłożyć na ziemię; dziecko będzie widziało,że coś się dzieje; i odejść od niego

i tak za każdym razem

moja corka ciagnie za wlosy; odkladam ja na podloge i tlumacze,ze tak nie wolno i odchodze; widzi,ze zle robi; dzieci sa madre; i to działa u nas

nie mozna pokazac,ze wzbudzaja emocje, bo beda jeszcze bardziej to wykorzystywac; lepiej zajac maluszka ciekawa zabawka,zeby odciagnac jego uwage:)

Izabelka

Ale jak moge mu grozic palcem za to ze sie cieszy?chodzi o to ze on piszczy z radosci np albo w bardzo glosny sposob sie bawi trzaska wszystkim tak jakby mial w sobie pelno agresji, bo jesli chodzi o jego histerie radze sobie jestem konsekwentna jesli nie slucha kiedy mu 2 raz powtarzam ze nie wolno mowie jeszcze raz i idziesz do lozeczka i konsekwentnie go tam zanosze jesli broi dalej, tam sie wyciszapotem sie przytulamy i mu tlumacze to prawda maluchy sa madre i CWANE!

Emocje

W małym ciele wielka złość

Myślisz: „Co za mały potwór!”, gdy malec krzyczy i rzuca zabawkami, a za chwilę masz wyrzuty sumienia. Boisz się, co pomyślą ludzie, kiedy twój smyk leży na podłodze w sklepie i wyje jak opętany. Zastanawiasz się, czy wszystko jest z nim w porządku, czy może popełniasz jakieś gigantyczne błędy w wychowaniu? Spokojnie, twoje dziecko po prostu się złości!

Nie wiem, co się ze mną dzieje

Maluchy nie potrafią radzić sobie z uczuciami. Gdy się złoszczą lub boją, nie rozumieją, co się z nimi dzieje. Zdezorientowane i przestraszone próbują pokazać otoczeniu, że źle się czują. Robią to tak, jak potrafią – krzyczą, rzucają zabawkami. Rolą rodzica jest pomóc dziecku rozpoznawać i wyrażać uczucia w sposób, który smykowi przyniesie ulgę (a ciebie nie doprowadzi do białej gorączki). Pierwszym krokiem na drodze do nauczenia malucha, czym są emocje, będzie nazwanie tego, co czuje. Gdy kolega z piaskownicy wyrywa mu łopatkę, dziecko zaczyna rzucać piaskiem? Jest złe i tylko tak umie to okazać. Pora na rodzicielską interwencję. Podejdź do malca i powiedz: „Zdenerwowałeś się, bo Jaś zabrał ci łopatkę. Pewnie jesteś zły i się rozgniewałeś”. Dzięki temu dziecko dowie się, że nie dzieje się z nim nic dziwnego, a to, co czuje, to złość. Starszego przedszkolaka możesz zapytać, co się stało, ale nie zawsze będzie potrafił rzeczowo odpowiedzieć. Naprowadź go pytaniami: „Bawiliście się spokojnie i nagle zacząłeś krzyczeć i rzucać klockami. Dlaczego?”. Odpowiedź, którą poda maluch, może wydać ci się absurdalna, a powód nie wart takiej złości. Ale pamiętaj, że patrzysz z perspektywy dorosłego. Dla ciebie pobazgrany przez kolegę rysunek lub zniszczona piaskowa babka to pestka, a dla kilkulatka to poważny problem. Nie mów więc: „Och, nie ma się co złościć! Po co ta awantura”. Postaraj się potraktować poważnie i przyjąć ze zrozumieniem wyjaśnienia dziecka. Możesz powiedzieć np.: „Starałaś się rysując ten obrazek, a Jagoda go pomazała. To cię rozzłościło”.

Mamo, pokaż mi, jak to robić

Nawet jeśli dziecko dowie się, że to, co czuje to złość, nadal może okazywać ją w sposób, którego nie akceptujesz – ani ty, ani inne bawiące się z nim dzieci. Najczęściej rozwścieczone maluchy wrzeszczą, gryzą, biją i niszczą rzeczy znajdujące się pod ręką. Pora na okiełznanie małego awanturnika. Gdy twój smyk wpadnie w szał, postaraj się od razu go zastopować. Jeśli biega i krzyczy, bije cię lub gryzie, złap malca i usiądź, stawiając go między swymi kolanami. Następnie przytul go mocno, tak by nie mógł cię uderzyć ani kopnąć. Trzymaj go stanowczo i powtarzaj spokojnie: „Rozumiem, że jesteś bardzo zły, ale nie zgadzam się na takie zachowanie – kopanie i bicie. Nie wolno nikogo uderzać”. Malec może się szarpać i próbować umknąć z „pułapki”, więc musisz go przez cały czas przytrzymywać. Kiedy tylko unieruchomisz rozszalałe ciałko, skończą się też nerwy – trzymaj więc smyka, póki zupełnie się nie wyciszy. Powtarzaj: „Już dobrze, uspokój się”. Gdy opadną emocje, malec zapewne przytuli się do ciebie. To najlepsza pora na to, by porozmawiać z nim o tym, jak można okazywać złość. Przypomnij swojemu potomkowi, że wolno się złościć, ale nie wolno nikogo bić, kopać ani opluwać. Zastanówcie sie razem, jak pociecha może wyładowywać złość – niech np. boksuje poduszkę, tupie nóżkami, drze stare gazety, rzuca o podłogę miękką piłką. Może też głośno oznajmić: „Uwaga! Jestem teraz strasznie zły” – to będzie wystarczający sygnał, żebyś ty (lub inny dorosły) jak najszybciej pospieszyła z pomocą małemu nerwusowi.