Zabawy poprawiające komunikację u dzieci

Według W. Okonia, zabawa dydaktyczna to "zabawa według wzoru opracowanego przez dorosłych, prowadząca z reguły do rozwiązania jakiegoś założonego w niej zadania". Zabawy dydaktyczne poprawiające komunikację spełniają 3 podstawowe cele dydaktyczne:

a) Cel poznawczy: uczą wskazywania różnic pomiędzy werbalnymi i niewerbalnymi środkami przekazu w komunikacji personalnej, zapoznają dzieci z zasadami właściwego porozumiewania się, nadawania komunikatów typu "ja", i aktywnego słuchania.

b) Cel wychowawczy: kształtują umiejętności komunikacji werbalnej i niewerbalnej, rozwijają u dzieci odpowiedzialność za wypowiadane komunikaty, uświadamiają konieczność właściwej komunikacji w kontaktach interpersonalnych, kształtują postawę otwartości i życzliwości oraz integrują grupę.

c) Cel opiekuńczy: zaspokajają potrzebę komunikowania się i kontaktów interpersonalnych w grupie, zaspokajają potrzebę zabawy i aktywności, zaspokajają potrzebę bezpieczeństwa.

 W ramach niniejszych zabaw bardzo istotne są te, które umożliwiają wprowadzenie pojęć komunikacji "werbalnej' i 'niewerbalnej". Wprowadzenie pojęcia komunikacji werbalnej, jako sposobu porozumiewania się między jednostkami ludzkimi za pomocą kodu językowego, umożliwia zabawa nazwana "Trudną komunikacją". Czas trwania niniejszej zabawy przewidziany jest na około 15 minut. Prowadzący ustawia wyciągnięte dłonie uczestników w trzech rożnych pozycjach i dzieli ich na trzy grupy. Każda z grup staje w pewniej odległości od siebie tak, aby grypa druga stała pomiędzy grupą pierwszą i trzecią. Grupa pierwsza na hasło prowadzącego stara się przez 4 - 5 sekund przekazać grupie trzeciej wiadomość składającą się z trzech słów. Grupa trzecia krzyczy różne inne słowa starając się skutecznie przeszkodzić.

Kolejny komunikat nadaje grupa druga pierwszej, a przeszkadzającą jest grupa trzecia. Następnie grupa trzecia przekazuje wiadomość grupie drugiej, a przeszkadza w tym grupa pierwsza. Po tych doświadczeniach prowadzący rozmawia z uczestnikami o tym, w której roli było im najtrudniej i prosi o uzasadnienie. Wspólnie omawiają podstawowy schemat komunikowania się. Uczestnicy starają się określić, od czego zależy jego poprawność i zapisują to na tablicy.

 Proces nadawania i odbierania komunikatów werbalnych można przyrównać do wielkiego mostu łączącego dwa lądy. Kolejną zabawę nazwać można właśnie "Most pomiędzy odległymi lądami", a czas jej trwania oszacować na około 20-30 minut.

Prowadzący rozdając uczestnikom karteczki ze skrótowym wyjaśnieniem jednego z sześciu elementów procesu komunikacji,dokonuje podziału uczestników na sześć grup:

I grupa - źródło (osoba, która chce przekazać komunikat), II grupa - wiadomość ( przekaz, idea, myśl), III grupa - kodowanie ( przełożenie myśli na jakiś rodzaj kodu, którym operuje zarówno nadawca, jak i odbiorca), IV grupa - kanały ( sposoby przekazywania wiadomości: osobiście, telefonicznie, pisemnie), V grupa - odbiorca ( cel przekazu, posługując się zmysłami przyjmuje nadawany komunikat), VI grupa - odkodowanie ( przełożenie usłyszanych słów lub przeczytanej treści na idee).

Grupy mają do dyspozycji materiały plastyczne: kartony gazety, papier, taśmę klejącą, nożyczki, klej i pisaki. Budują most komunikacyjny. Każda grupa tworzy swój etap procesu komunikacyjnego na odpowiedniej części mostu.

Do wprowadzenia komunikacji niewerbalnej może posłużyć nam natomiast inna zabawa. Uczestnicy dobierają się w pary, a każda para siada sobie wygodnie w jakieś części sali. Przez kilka minut każda z osób z pary opowiada w barwny sposób jakąś historyjkę. Uczestnicy puszczają wodze swojej fantazji i opisują wszystko dokładnie. Prowadzący w tym czasie prosi o zastosowanie się do jego zaleceń. Uczestnicy mają za zadanie opowiadać swoje historie: bez używania gestów, z kamienną twarzą, z zamkniętymi oczami, odwróceni do siebie plecami.

Powiązane artykuły

• Tutaj podaj linki do artykułów w Mamopedii, które są powiązane z twoim tekstem