Rytmika

RYTMIKA stanowi centrum metody Emila Jaques-Dalcroze'a i polega na przekazywaniu ciałem ruchu muzycznego. Podstawowym założeniem tej metody jest ścisły związek muzyki i ruchu. Muzyka staje się bodźcem do ruchu i jego inspiracją, natomast ruch powinien być następstwem muzyki i wywołanego nią stanu emocjonalnego.

Twórcą Metody Rytmiki, jest Emil Jaques - Dalcroze wybitny kompozytor i pedagog szwajcarski, który położył wielkie zasługi dla rozwoju współczesnego wychowania muzycznego.

 Metoda rytmiki jest wszechstronną metodą słuchowo-ruchową, ściśle powiązaną z muzyką, a pierwszym etapem jej kształcenia jest wyrobienie u uczniów koordynacji słuchowo - ruchowej, poprzez ćwiczenia reakcji ruchowej na bodźce dźwiękowe, poznawanie cech dźwięków: ich wysokości, czasu trwania oraz kształcenie umiejętności precyzyjnego odtwarzania rytmu, poczucia tempa, metrum itp.

W kształceniu metodą Dalcroze'a rozpoczynamy od uwrażliwienia na rytm, jako elementu najłatwiej dostrzegalnego w muzyce, a poprzez uwrażliwianie na pozostałe elementy prowadzimy ucznia do rozumienia i odczuwania całości dzieła muzycznego.

 Dalcroze' w pierwszej koncepcji wyszedł od rytmiki, lecz w krótkim czasie nadbudował ją plastyką, do rozwoju której doprowadziło go dążenie do wykształcenia u uczniów umiejętności wyrażania muzyki ruchem.

Ćwiczenia rytmiczne wymagają precyzji w odtworzeniu rytmu, dyscypliny rytmicznej i ruchowej. Ćwiczenia ekspresji ruchu wzbogacają rytmikę o element wyrazowy, uwrażliwiają na podstawowe elementy dzieła muzycznego. Syntezą obu tych rodzajów ćwiczeń są ruchowe interpretcje utworów muzycznych, które w dużym stopniu zależą od treści muzycznych zawartych w utworach.

Właśnie w rytmice poszukuje się związku pomiędzy ruchem ciała, a ruchem w muzyce. Ruch musi być w swoim stylu i w swom typie dopasowany do muzyki, która w rytmice odgrywa rolę przewodnią i nadaje jemu kierunek.