Bunt dwulatka

Jak radzić sobie z buntującym się dwulatkiem?

Wszystkie dzieci w wieku około 2 lat (różnice indywidualne) uświadamiają sobie, że nie są przedmiotami i przestają się podporządkowywać poleceniom osób dorosłych. Nie chcą przerywać zabawy, gdy dorosły tego żąda, nie chcą ubrać się i wyjść, gdy dorosły o tym mówi, wysuwają różne żądania, czasem nierealne itp. Wszystkie sytuacje, gdy chęci i żądania dziecka nie są spełniane, „oceniane są” przez nie jako przeszkoda na drodze do celu. Powstaje wówczas duże napięcie psychiczne, które, jak dziecko szybko to odkrywa, można znacząco zmniejszyć i odreagować za pomocą złości i agresji. Złość i agresja mogą być skierowane na przedmiot, osoby dorosłe lub na siebie – rzucanie się na podłogę, uderzanie głową w podłogę lub ścianę, kopanie, rzucanie zabawkami itp. Natężenie wybuchów może mieć różną siłę i zależne jest od cech temperamentu dziecka, od sposobów jego wychowania, od stanu zmęczenie i od wielu innych czynników.

Jak wówczas należy postępować?
Od razu, gdy zauważymy nasilanie się złości, powinniśmy dobitnym głosem nazwać to, co dziecko czuje: jesteś zły, bardzo zły, mocno się złościsz! Masz tu podusię i mocno w nią uderzaj rączkami, mocno, bardzo mocno, szybko, jeszcze, jeszcze!! Sugestia w naszym głosie może (ale nie zawsze) dotrzeć do dziecka i często skorzysta ono z naszej rady. Jeżeli nie, jeżeli rzuca się na ziemię itd., to należy je zostawić w spokoju, najlepiej wyjść - bez „widza” dziecko szybciej się wyciszy i uspokoi.
W czasie ataku złości nie należy: brać dziecka na ręce, tłumaczyć mu coś, uspokajać itp. – w chwili złości nic do dziecka nie dociera! Po ataku złości nie przytulamy dziecka, nic mu nie tłumaczymy, ale idziemy z nim do łazienki, pomagamy umyć buzię, ręce, dajemy coś do picia (najlepiej jakiś sok owocowy – glukoza i magnez). Dopiero tak wyciszone dziecko bierzemy na kolana, przytulamy, kołyszemy i szepczemy do ucha ciepłe, serdeczne słowa. Mówimy, że je bardzo, bardzo kochamy; nie podoba się nam jego zachowanie, ale wiemy, że niedługo nie będzie się już tak złościć.

 Nie może być mowy o żadnej karze, „karnym jeżyku”, o klapsach! Dziecko i tak bardzo dużo przeżyło!

Co robić, by zmniejszyć częstotliwość tego typu reakcji u dziecka:
Na pewno nie należy dziecku ustępować, nie możemy dopuścić do emocjonalnego szantażu - dorosły bez autorytetu to zaburzone poczucie bezpieczeństwa u dziecka! Uprzedzamy natomiast malucha, co w najbliższym czasie będziemy wspólnie robić i co go czeka; w czasie np. ubierania opowiadamy mu bajkę, śpiewamy piosenkę, mówimy, by trzymał misia, który pójdzie z nami, pozwalamy i wręcz zachęcamy, by dziecko spróbowało założyć buciki, czapkę, rękawiczki itp. Im bardziej dziecko współdziała z nami, im bardziej jest zaangażowane w rożne czynności, tym mniej przeżywa frustracji i mniej jest powodów do agresji. Świadomie, systematycznie przez dłuższy czas postępujmy tak z dzieckiem – wdroży się do wielu wspólnych czynności, więcej będzie od niego zależało, będzie się czuło potrzebne i... tym samym bardziej kochane, zwłaszcza, gdy je pochwalimy (ale nie za byle co).