Miód

Odmiany miodu:

• nektarowe (kwiatowe)
• spadziowe
• mieszane (nektarowo-spadziowe lub spadziowo-nektarowe) Miód może mieć konsystencję gęstego płynu lub stałą, a barwę od białej, poprzez jasnożółtą, aż do brunatnobrązowej.

Właściwości

Miód jest cennym produktem odżywczym, zwłaszcza dla ludzi wyczerpanych pracą fizyczną czy umysłową. Miód wchodzi w skład diety: sportowców, alpinistów, płetwonurków. Spożycie go po wysiłku umożliwia w krótkim czasie ustąpienie objawów zmęczenia i szybką odnowę wydatkowanej energii. Miód w diecie odchudzającej, dzięki korzystnemu wpływowi na przemiany metaboliczne, pracę wątroby i dostarczanie organizmowi w niewielkiej dawce niezbędnej ilości kalorii, zapewnia uczucie sytości. Przy niedowadze z kolei ważna jest duża przyswajalność miodu i jego wysoka wartość odżywcza. Przyjmowany systematycznie przyczynia się do szybkiego przyrostu masy ciała i chroni przed jej obniżeniem.

Cukry proste, wchodzące w skład miodu, biorą udział w detoksykacji, chroniąc w pewnym stopniu przed działaniem zanieczyszczonego środowiska, obniżają też toksyczne działanie alkoholu, nikotyny i innych używek. Acetylocholina obecna w miodzie obniża ciśnienie i poprawia krążenie krwi, a cholina działa ochronnie na wątrobę oraz zwiększa wydzielanie żółci. Jony metali zawarte w miodzie stymulują produkcję czerwonych ciałek krwi i hemoglobiny.

Miód ma działanie bakteriobójcze, ma właściwości przeciwzapalne, odnawiające i oczyszczające. Fachowe źródła donoszą, że miód przeciwdziała także zaparciom, wzdęciom, sprzyja wyrzynaniu się zębów, zapobiega wymiotom, a także wywiera łagodne działanie uspokajające i nasenne.

U dzieci spożycie miodu wzmaga rozwój umysłowy i zwiększa odporność na choroby. Dzieci w wieku 1-4 lat powinny dostawać 7g (1 łyżeczka) dziennie; dzieci w wieku 5-12 lat powinny spożywać 15-40 g miodu dziennie. Nie należy podawać miodu dzieciom poniżej 1. roku życia ze względu na naturalnie występujące w miodzie bakterie Clostridium botulinum, które mogą doprowadzić (bardzo rzadkie przypadki) do zachorowania na botulizm dziecięcy (zatrucie jadem kiełbasianym).

Dawkowanie

Miód powinien być spożywany codziennie, profilaktycznie, a nie dopiero wtedy, gdy choroba nas do tego zmusi. Można go spożywać w każdy sposób, pamiętając, że nie powinno się go dodawać do napojów i gorących potraw. Wtedy traci swoje właściwości.

W zaburzeniach przewodu pokarmowego u dzieci (wymioty, biegunki) stosuje się mleko z dodatkiem odwaru ryżowego i 3% miodu.

Jaki miód na co?

WIELOKWIATOWY

Jest to najbardziej popularny miód o barwie od jasnożółtej po ciemnoherbacianą. Jest lekkostrawny, wzmacnia organizm i odporność, dodaje energii i witalności. Ma łagodny smak - zależy od składu nektaru z jakiego powstał. Zwykle jest stosowany przy przeziębieniach, alergiach, katarze siennym, chorobach serca.

LIPOWY

Jego barwa jest od bardzo jasnej do złotożółtej (może również być z odcieniem zielonkawym – zależy od składu spadzi, która bardzo często towarzyszy tej odmianie miodu). Zapach tego miodziku jest bardzo intensywny. Lipowy miód jest stosowany przy bezsenności, kaszlu, objawach grypy, przewlekłych przeziębieniach. Działa również uspokajająco, wykrztuśnie i lekko nasennie.

GRYCZANY

Charakteryzuje go ciemnobrązowa barwa i ostrawy smak, wyraźny zapach kwiatu gryki. Pochodzi przeważnie z rejonu Lubelszczyzny. Stosowany jest przy zapaleniu nerek, nadciśnieniu. Posiada właściwości antybiotyczne, uzupełnia niedobory żelaza w organizmie.

SPADZIOWY

Miód ze spadzi iglastej ma zabarwienie zielonkawe lub szarozielonkawe. Zapach miodu jest lekko żywiczny przypominający woń jodły. Stosowany jest przy chorobach dróg oddechowych, zapaleniach płuc, cukrzycy, astmie, katarze.

AKACJOWY

Miód z akacji białej jest jasny o żółtawym zabarwieniu i ma delikatny smak (ale mdły). Miód ten ulega krystalizacji najwolniej ze wszystkich polskich miodów. Zalecany jest diabetykom i polecany przy schorzeniach układu pokarmowego. Niezastąpiony przy nadkwaśności.

WRZOSOWY

Ma barwę brunatnoczerwoną i galaretowatą konsystencję, zapach kwiatu wrzosu, ale niezbyt silny stopniowo zanikający. Smak lekko gorzkawy, mimo to bardzo przyjemny. Dość szybko się krystalizuje. Stosowany przy schorzeniach dróg moczowych i prostaty. Znajduje zastosowanie również w leczeniu zapalenia gardła.

FACELIOWY

Jasnożółty, bardzo przyjemny w smaku (lekko kwaskowy), delikatny i aromatyczny, stanowi dużą rzadkość, ponieważ ta cenna roślina, jaką jest facelia, zajmuje marginalne miejsce w strukturze zasiewów. Po skrystalizowaniu miód uzyskuje jasnokremowy lub nawet biały odcień. Stosowany przy przeziębieniach i nieżycie żołądka.

RZEPAKOWY

Miód o bardzo jasnej barwie. Ma smalcowatą konsystencję, szybko się krystalizuje. Jest on najbogatszy w aminokwasy. Stosowany przy chorobach dróg żółciowych, miażdżycy, wzmacnia mięsień sercowy, leczy niewydolność krążenia.

Bardzo duże znaczenie w lecznictwie ma kit pszczeli - PROPOLIS ( tutaj można o nim poczytać http://www.pasieka.rostkowski.info/propolis.html )

Tutaj znajdziecie przepisy z miodem z medycyny naturalnej http://www.pasieka.rostkowski.info/przepisy.html

 Izabelka

Jak powstaje miód

Miód produkują pszczoły z nektaru lub spadzi. Na wytworzenie 1 kg miodu robotnice (rodzina pszczela składa się z królowej, trutni i robotnic) muszą zebrać nektar z kilku milionów kwiatów oraz poddać ten nektar, już w ulu, szeregowi zabiegów. Źródłem nektaru są nektarniki kwiatów. Składnikiem nektaru są cukry proste: glukoza i fruktoza, oraz dwucukier sacharoza, rozkładany przy użyciu enzymu do cukru prostego. W nektarze są aminokwasy, kwasy organiczne, olejki eteryczne, barwniki, witaminy i mikroelementy. Drugim surowcem, z którego powstaje miód jest spadź – wydzielina mszyc żerujących na liściach drzew (głównie iglastych). Spadź zawiera więcej soli mineralnych niż nektar.

Nektar i spadź, tzw. pożytek, przyniesiony do ula przez robotnice przekazywany jest pszczołom nielotnym do wstępnego zagęszczenia. Przerzucają one kilkakrotnie podany nektar z języczka do wola miodowego. Wzbogacają go przy okazji w enzymy. Zagęszczony nektar składany jest do komórek plastra, gdzie odparowywana jest woda, do zawartości 17%. Takie stężenie zapobiega fermentacji miodu. Znajdująca się w miodzie inhibina hamuje rozwój mikroorganizmów.

Dojrzały miód jest zasklepiany wieczkami woskowymi. Zawiera cukry proste (glukozę i fruktozę), białka, enzymy (inhibinę), kwasy organiczne, olejki eteryczne, witaminy i barwniki. W 100 g miodu znajdziemy 5 mg wapnia, 16 mg fosforu, 0.9 mg żelaza, 5 mg magnezu oraz wanad, molibden, nikiel, fluor, bor, kobalt, bar, pallad, wolfram, glin, cynk, cynę i inne mikroelementy. Miód zawiera witaminy: A, B2, C, PP oraz białko typu globulin i albumin. O smaku miodu decydują głównie kwasy organiczne; o zapachu olejki eteryczne, a o kolorze barwniki (flawony, antocjany, karotenoidy, chlorofil). Miody mogą więc mieć kolor od białego przez kremowy, żółty do brązowego a nawet zielonkawego. Miody jasne są delikatniejsze w smaku; ciemne mają raczej ostry smak. Erajca

Linki do źródeł:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Mi%C3%B3d

http://miodswiece.w.interia.pl/miod.htm

http://resmedica.pl/archiwum/zdart69910.html

www.sklepnazdrowie.pl/articles/Miod.doc