Onanizm dziecięcy
Edytuj artykułOnanizmu u dzieci nie należy wiązać z przedwczesnym rozbudzeniem seksualnym. Dzieci zaczynają się onanizować, gdy przypadkiem odkrywają, że pobudzenie pewnych części ciała sprawia im przyjemność. Należy uważnie obserwować dziecko i odpowiednio z nim postępować. Nie należy pozostawić problemu samego sobie. Od naszego postępowania zależeć będzie, czy onanizm się utrwali, czy będzie tylko etapem przejściowym.
Kiedy może się pojawić?
Jest kilka etapów w życiu dziecka, gdy najczęściej pojawiają się takie zachowania. 2-3 lata - gdy dzieci odkrywają swoje ciało, 5-6 lat - gdy dzieci zaczynają oglądać i porównywać różnice w budowie ciał dziewcząt i chłopców i na nowo odkrywają, że dotykanie intymnych części ciała sprawia przyjemność. Jest też bardzo prawdopodobne, że pojawić się może u dzieci zaniedbanych emocjonalnie, niekochanych, w rodzinach, gdzie dzieci otrzymują zbyt mało czułości, a także u dzieci nadpobudliwych.
Przyczyny
Pierwotną przyczyną jest najczęściej przypadkowe odkrycie sposobu sprawiania przyjemności. Wtórną utrwalającą te zachowania jest natomiast nuda, a najczęściej głód emocjonalny.
Powiązane artykuły:
Komentarz eksperta
Informacje o artykule:
Autor:
-
- Data utworzenia: 2010-09-04 g 16:30
- Liczba wyświetleń: 1177
-
Edytuj artykuł
Zobacz historię -
- Wyróżniona edycja Ostatnia edycja
- elzbieta_p 2010.09.04 g 16:30
- elzbieta_p 2010.09.04 g 16:30
© Mamopedia.pl 2010
lek. med. Agnieszka Rudzka-Kocjan
specjalista pediatra; brała udział w badaniach klinicznych, a także uczestniczyła w zagranicznych stypendiach. Obecnie pracuje w Centrum Zdrowia Dziecka. Chętnie rozwieje wątpliwości na...
Nie wiem, jak sobie poradzić z onanizmem u mojego synka. Czy to normalne, czy niepokojące zachowanie u 1,5-rocznego chłopca?
Onanizm dziecięcy w przypadku niemowląt i małych dzieci nie jest zazwyczaj niczym szczególnie niepokojącym. Uważa się, że w większości wypadków wynika z naturalnego zainteresowania własnym ciałem. Istnieją jednak także doniesienia, które podają, że czasami onanizm może wpłynąć niekorzystnie na kolejne etapy rozwoju dziecka, bywa, że jest wyrazem nudy, chęcią zwrócenia na siebie uwagi i skutkiem zachwianego poczucia bezpieczeństwa czy nie do końca dobrych relacji z rodzicami. W przypadku podejrzenia onanizmu dziecięcego dziecko powinno być zbadane przez neurologa dziecięcego. Nie wolno zapomnieć, że wcześniej synek powinien być zbadany przez pediatrę, konieczne jest przynajmniej wykluczenie infekcji czy podrażnienia w przebiegu alergii. Jeżeli jednak okaże się, że mamy do czynienia z onanizmem dziecięcym, to trzeba wiedzieć, że się go nie leczy, jeżeli nie wpływa na funkcjonowanie i rozwój dziecka. To, o czym powinny pamiętać rodzice, to ograniczenie stresu w życiu maluszka. Należy dziecku tak zorganizować czas, aby odwrócić jego uwagę od onanizmu. Nie należy kłaść dziecka zbyt wcześnie spać – problem z zaśnięciem będzie sprzyjał onanizmowi. Nie należy zbyt często zwracać uwagi dziecku, nie wolno stosować kar.