Czynniki wpływające na rozwój dziecka

Oddziaływanie czynników biologicznych i środowiskowych jest ściśle od siebie uzależnione. Gdy organizm dziecka wzrasta i dojrzewa, doskonali się jego funkcjonowanie, dzięki czemu może on wykonywać coraz bardziej złożone czynności. Ten proces zachodzi poprzez stymulację zewnętrzną, czyli oddziaływanie przedmiotów lub ludzi znajdujących się w najbliższym otoczeniu dziecka. Rodzice, stwarzając dziecku odpowiednie warunki, umożliwiają mu rozwój własnej aktywności, która stanowi cechę każdego żywego organizmu i przejawia się w postaci reakcji na bodźce zewnętrzne. Mechanizm ten uzależniony jest od genotypu, czyli wrodzonych cech układu nerwowego, i jest szczególnie podatny na wpływ czynników zewnętrznych.

Działanie mobilizuje dziecko do wykonywania nowych czynności, wchodzenia w nowe sytuacje i rozwiązywania coraz trudniejszych zadań. Aktywność własna dziecka ujawnia się tak w sferze ruchowej, poznawczej, jak i emocjonalnej jego rozwoju. Dzięki własnej aktywności mały człowiek staje się uczestnikiem wydarzeń, aktywnym twórcą swego otoczenia, a nie tylko biernym odbiorcą.

Staje się bardziej wytrwały i przygotowany do pracy zespołowej, a więc zdolnym do podporządkowania się innym.

Wśród czynników środowiskowych największy wpływ na dziecko w pierwszych latach jego życia ma rodzina. Dom rodzinny to środowisko, w którym przebywa ono niemal  wyłącznie aż do momentu pójścia do przedszkola lub do czasu rozpoczęcia nauki w klasie zerowej. Dom poprzez układ swoich stosunków, poziom, atmosferę jaką reprezentuje, poprzez opiekę jaką udziela dziecku, kształtuje jego osobowość, znacząco wpływa na kształt jego życia. Rodzice są wzorem dla swoich dzieci, to oni (szczególnie w pierwszym okresie życia) zaspokajają większość jego potrzeb biologicznych i poznawczych. Odpowiadają na pytania dziecka, kształtują jego życie emocjonalne, służą pomocą i radą, a przede wszystkim dostarczają wzorów zachowania i postępowania. Jeżeli dziecku w pierwszym okresach życia (rozumianych tu jako okresy wczesnego dzieciństwa i wczesnych lat szkolnych) zabraknie właściwej opieki rodziny, może ono gorzej rozwijać się fizycznie, słabiej przyswajać wiedzę szkolną i mieć problemy z funkcjonowaniem w grupie. Dzieci w młodszym wieku szkolnym, nawet te z poważnymi deficytami rozwojowymi, otoczone właściwą atmosferą i opieką rodziców często szybciej od innych uczniów (z podobnymi problemami) wyrównują powyższe deficyty. O dobroczynnym wpływie domu rodzinnego na kształtowanie postaw społecznych i moralnych pisze wielu specjalistów zajmujących się problematyką rozwoju dziecka.

Powiązane artykuły

• Tutaj podaj linki do artykułów w Mamopedii, które są powiązane z twoim tekstem

Linki do źródeł