Zabawy ogólnorozwojowe

Zdaniem znanego naukowca E.A. Arkina (E.A Arkin, 1950, s. 140), zabawa „wypełnia i przenika całe życie dziecka, bo znajdują w niej ujście jego uczucie i pragnienie, ciekawość i wyobraźnia. Zabawa nie jest przelotną zachcianką, tylko niezbędnym elementem w jego ogólnym rozwoju, kształtuje i organizuje osobowość dziecka, wzbogaca i udoskonala jego siły fizyczne i psychiczne, rozbudza w nim ciekawość do świata, wypełnia radością życie i wiarą w siebie”. Oto kilka przykładów, jak możemy bawić się z maluchem.

• Do ćwiczenia nóżek można wykorzystać zabawki o różnorodnej fakturze. Można stworzyć tor przeszkód, układając na podłodze szeleszczące torebki. Można do kawałków tektury przykleić taśmę dwustronną. Dziecko na pewno będzie zaskoczone, kiedy po wejściu na kartonik jego stópki zaczną się przyklejać. Do zabawy możemy wykorzystać też specjalnie kupioną wycieraczkę czy matę rehabilitacyjną. Dzięki kolcom pobudza ona zmysł dotyku i wpływała na ćwiczenie stópek.
• Świetną zabawą jest wspólne słuchanie muzyki i tańczenie lub nawet śpiewanie. Początkowo może to być bujanie się razem z dzieckiem w rytm melodii. Z czasem może to zamienić się we wspólny taniec. Bujanie pobudza układ przedsionkowy, który wpływa na rozwój zmysłu równowagi tak ważnego na tym etapie rozwoju. Dodatkowo dzieci uczą się balansować ciałem, kontrolować je.
• Możemy bawić się w zbieraczy – układamy pod nóżkami dziecka ciekawą dla niego zabawkę i zachęcamy, aby przykucnęło po nią i podniosło. Dzięki temu ćwiczą mięśnie nóżek i doskonalą ich sprawność. Początkowo nasze maluchy mogą przykucać dość niepewnie, tracąc często równowagę.
• Rozwojowi koncentracji i kształtowaniu wyobraźni może poślużyć zabawa w lesie lub na podwórku, dzięki której dziecko będzie mogło wytwarzać dźwięki. Dziecko wyszukuje najpierw na podwórku czy w lesie materiałów, dzięki którym będzie mogło wytwarzać dźwięki. Mogą nimi być np. kamienie, patyczki, którymi będą uderzać jeden o drugi, czy trawa, na której mogą wydmuchiwać piszczące dźwięki. Dziecko lub rodzic chowa się wraz ze swoimi instrumentami. „Szukający” odlicza, po czym wyrusza na poszukiwanie.Schowane dziecko lub rodzic wystukuje np. patyczkami dźwięki naprowadzające „szukającego” na swoją kryjówkę. W grze chodzi o to, by dziecko nauczyło się wykorzystywać zmysł słychu i umiejętność lokalizacji dźwięków, a przy tym świetnie się bawiło.
• W lesie lub w parku w ciepłe dni można się bawić w dźwięki natury. Zabawa jest prosta, a zarazem bardzo ciekawa i rozwijająca. Kładziemy się na plecach na kocyku. Zamykamy oczy i wyciągamy przed siebie w górę rączki zaciśnięte w pięści. Wsłuchujemy się odgłosy przyrody i za każdym razem, kiedy usłyszymy śpiew ptaszka, granie konika polnego czy głośniejszy szelest liści lub traw wyprostowujemy jeden z palców. Po chwili zabawy robimy przerwę. Porównujemy liczbę usłyszanych dźwięków i próbujemy je wspólnie odtworzyć. Możemy również razem zastanowić się, jakie zwierzątka udało nam się usłyszeć.

Aby ułatwić dziecku zabawy ruchowe, należy pamiętać o dobraniu odpowiednich ubranek – przewiewnych, niekrępujących ruchów dziecka. Warto też zamiast pieluszki wybrać majteczki, które dzięki swoim elastycznym bokom zapewniają komfort aktywnemu dziecku.