Dziecko przed TV

W XXI wieku chyba już nikt nie wyobraża sobie życia bez telewizora i telefonu komórkowego. Słuchając opowieści naszych rodziców, jak to kiedyś w sklepach było pusto na półkach, a sprzęt i meble zamawiało się lub kupowało po znajomości, napawają nas zdumieniem. W dzisiejszym domu każda rodzina ma telewizor. A niektórzy nawet więcej niż jeden. Coś, co dla nas jest elementem codziennym, jest też nim dla dziecka. Wyłącznie podejście rodzica do sprawy (bądź co bądź kontrowersyjnej), będzie wpływało na dalszy jego rozwój. Poniżej przedstawię wyłącznie swoje poglądy i przemyślenia i mam nadzieję, że mamy, które mają odmienne zdanie, nie poczują się urażone.

Jestem mamą rocznego bąbla, więc oglądanie telewizji dopiero przed nami. Chociaż czytając na forach internetowych oraz blogach wypowiedzi mam, okazuje się, że moje dziecko wcale nie jest za młode na oglądanie TV. Opinie typu "Żeby mieć godzinkę dla siebie, sadzam małą przed telewizorem i włączam MTV/ bajki/ cokolwiek" nie są rzadkością. I nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że czytam o niemowlakach (!). Mama, która ma problem z dzieckiem, bo jest płaczliwe, absorbujące i niespokojne, znajduje środek uspakajający w formie kolorowego, mrugającego obrazu w TV. I jest spokój. Osobiście bardzo uważam na to, aby moja córka nie oglądała TV. Wiadomo, że nie da się tego wykluczyć w 100%, bo kiedy rodzice oglądają film, a dziecko bawi się na ziemi, to odruch jest taki, że spojrzy w ekran. Ale nigdy nie posadziłam bąbla przed telewizorem, aby go tym zająć. W czasie kiedy mąż jest w pracy, TV nie jest w ogóle włączany, aby nie kusić dziecka. Jedynie wieczorami, kiedy chcemy oglądać serial bądź film, mała ma okazję podglądać. I to też sporadycznie, gdyż wcześnie chodzi spać do drugiego pokoju, więc ta rozrywka ją omija.
Wcześniej mieszkaliśmy w kawalerce. TV chcąc nie chcąc stał w tym samym pokoju, w którym stało łóżeczko, lecz postawiliśmy je tak, aby dziecko nie mogło spoglądać na telewizor.
W okresie niemowlęcym sadzanie nieświadomego dziecka przed telewizorem jest skrajnie osądzane - albo lenistwem - zdaniem mam, które takiego środka zajmowania czasu nie używają - albo ułatwianiem życia - zdaniem mam, które nie mają już siły na wymyślanie coraz to nowych zabaw dziecku. Chyba każda z tych mam jest w stanie obronić swoje zdanie, lecz uważam, że dziecko da się wychować bez telewizora. Choćby dlatego, że nasi rodzice jakoś sobie poradzili bez tego cudu techniki.
Oczywiście całkiem inne zdanie mam odnoście starszych dzieci. Codzienna wieczorynka i dodatkowa bajka w niedzielę z DVD lub programu dziecięcego nie jest zbrodnią. Lecz sadzanie malucha przed telewizorem na kilka godzin, aby móc mieć czas dla siebie, wywołuje we mnie fale krytyki.

Powiązane artykuły:

• Tutaj podaj linki do artykułów w Mamopedii, które są powiązane z twoim tekstem