Co robić, by dzieci nas słuchały

Z jednej strony jesteś Ty, dorosły człowiek, z drugiej - twoje dziecko, też człowiek. W tym układzie Ty, twoje zachowania, samopoczucie, myśli mają wpływ na dziecko i odwrotnie. Wniosek tego z taki, że aby Twoje dziecko zaczęło Cię słuchać, Ty musisz zauważyć w nim wartościowego, oddzielnego człowieka i zacząć słuchać tego, co ono do Ciebie mówi, umieć reagować na jego zachowania i odczytywać jego emocje.

Twoje zachowania, reakcje to podwaliny do budowania relacji między Wami. A jak ta relacja będzie bliska, pełna zrozumienia i zainteresowania, to dziecko będzie czuło się z Tobą dobrze, będzie czuło się zrozumiane i będzie chciało z Tobą rozmawiać, a rozmowa doprowadza do zmian w zachowaniu, do poczucia, że nasza pociecha nas słucha.

1. Jeśli chcemy, by dzieci nas słuchały, to my najpierw musimy nauczyć się ich słuchać. Zbyt często bowiem jesteśmy zajęci swoimi sprawami, tłumacząc się natłokiem pracy i zmęczeniem. A jeśli już próbujemy rozmawiać, to nieraz czekamy tylko, aż dziecko skończy mówić, byśmy sami mogli powiedzieć to, co chcieliśmy. Nie udawajmy, że słuchamy dziecka, kiedy jednocześnie zmywamy naczynia, czytamy gazetę czy oglądamy TV.

2. Pozwólmy dziecku decydować w sprawach dla niego ważnych, a dla nas mało znaczących. Zamiast kategorycznego: "Umyj ręce", zapytajmy: "Chcesz umyć ręce różowym mydełkiem czy kokosowym żelem?".

3. Unikajmy słowa "nie", bo ono odruchowo rodzi bunt.

4. Trzymaj nerwy na wodzy. Rzeczywiście, kilkulatek potrafi wyprowadzić z równowagi. Jednak staraj się panować nad sobą – nerwy nic nie dadzą. Mogą jedynie pogorszyć sytuację.

5. Bądźmy łagodni, lecz konsekwentni, bo to daje dziecku poczucie bezpieczeństwa i pewność, że nasze zachowanie i nasze reakcje nie będą przypadkowe, ale zawsze takie same wobec określonych niewłaściwych zachowań. Uchroni nas to również przed manipulacjami dziecka i próbami stosowania przez niego „sztuczek” w celu wymuszenia na nas zmiany podjętych decyzji.

6. Nie zapominaj o chwaleniu swoich pociech, a zwłaszcza zastanów się, ile razy w ciągu dnia dziecko usłyszało od nas coś miłego.

7. Codziennie znajdź czas na rozmowę ze swoim dzieckiem. Niech to będzie czas tylko dla niego. Nie oglądaj wtedy telewizji, nie pisz na komputerze itd. Po prostu słuchaj swojego dziecka, nawiąż z nim kontakt wzrokowy, gdy trzeba przytul i bądź.

Nie ma co się łudzić, wychowanie każdego dziecka wymaga od nas masy czasu, siły, pomysłowości i energii. Żadne rady nie pomogą, jeśli w sposób twórczy i świadomy nie wcielimy ich w życie. Pamiętajmy: dzieci nie rodzą się ani grzeczne, ani niegrzeczne. To, jakie są zależy, w pewnej mierze od wrodzonego temperamentu, ale w dużej mierze zależy od tego, ile świadomej pracy w nie włożymy.