Żółtaczka fizjologiczna

Żółtaczka, czyli żółte zabarwienie skóry, śluzówek, spojówek, nie jest sama w sobie chorobą, ale objawem, który może świadczyć, lecz nie musi, o obecności choroby. Wystąpienie zażółcenia skóry i śluzówek jest skutkiem podwyższenia w surowicy krwi stężenia substancji zwanej bilirubiną. Wyróżnia się tak zwaną frakcję pośrednią i bezpośrednią bilirubiny. Żółtaczkę stwierdza się u ponad połowy donoszonych noworodków i u 80 % urodzonych przedwcześnie (czyli przed ukończonym 38 Hbd). Stwierdzenie żółtaczki u noworodka wymaga ustalenia, czy ma ona charakter fizjologiczny, czy patologiczny

Zdecydowanie najczęściej mamy do czynienia z żółtaczką fizjologiczną. Charakteryzuje się ona następującymi cechami:

• ujawnia się po ukończonej 24. godzinie życia,
• jest wywołana nadmiarem frakcji pośredniej bilirubiny,
• maksymalne stężenie bilirubiny nie przekracza w 4. dobie życia 12 mg% u urodzonych o czasie, a 15 mg% w 7. dobie życia u wcześniaków,
• ustępuje bez leczenia między 7. a 14. dobą życia.

Klasyfikacja, czy żółtaczka jest fizjologiczna, czy patologiczna, opiera się na ocenie:

• czasu wystąpienia żółtaczki,
• długości jej trwania,
• tempa narastania,
• stopnia nasilenia (wysokości stężenia bilirubiny)
• rodzaju podwyższonej frakcji bilirubiny