Naczyniak
Edytuj artykuł
Naczyniaki – guzy lub plamy z poszerzonych naczyń krwionośnych, nie zawsze widoczne od razu po urodzeniu. To znaczy, dziecko może się urodzić z naczyniakiem, ale naczyniak może też się ujawnić później. Rozszerzone naczynia krwionośne układają się w różnej wielkości czerwone plamy lub guzy. Ich pojawienie się jest następstwem zaburzeń rozwojowych w okresie życia płodowego.
Występują najczęściej w obrębie głowy i szyi, rzadziej na tułowiu i kończynach, mogą również umiejscowić się w narządach wewnętrznych (wątroba, płuca, przewód pokarmowy).
Naczyniak ujawnia się najczęściej w 1.-2. tygodniu życia jako czerwony punkcik na głowie lub tułowiu. Najintensywniej powiększa się w ciągu pierwszych sześciu miesięcy i po roku osiąga swój ostateczny rozmiar. Ma czerwony kolor, jest miękki, wypukły, wyglądem przypomina truskawkę. Jest nazywany naczyniakiem jamistym.
Występowanie:
- na skórze, - w tkance podskórnej i na błonach śluzowych jamy ustnej. - na karku i szyi na granicy owłosienia głowy, - na czole, między brwiami, - na nosie i pod nosem, - na brodzie i pod brodą, - na klatce piersiowej - w okolicy lędźwiowej na plecach
Rodzaje naczyniaków:
- naczyniaki płaskie lub płaskowyniosłe, zwane również znamionami, żywoczerwone lub sinawe. Bledną po ucisku palcem. W okresie niemowlęcym mogą się rozrastać, ale najczęściej do 5. roku życia znikają samoistnie. - naczyniaki jamiste, wypukłe, również żywoczerwone lub sinawe, wypełnione krwią, łatwo mogą ulec uszkodzeniu i zamienić się w krwawiące owrzodzenia. Naczyniaki takie należy chronić przed urazami i doprowadzać do zagojenia każde skaleczenie czy owrzodzenie w tym miejscu, aby nie dopuścić do powikłań. Nieraz mimo szybkiego wzrostu i osiągnięcia dużych rozmiarów po kilku latach naczyniaki jamiste samoistnie się zmniejszają. Pozostaje po nich szara niekształtna blizna, którą można usunąć zabiegiem chirurgicznym. Im później podejmie się leczenie chirurgiczne (najlepiej w 5.-7. roku życia), tym lepsze będą efekty kosmetyczne. Inne rodzaje naczyniaków wymagają specjalistycznej obserwacji i leczenia .
Powiązane artykuły: Tutaj podaj linki do artykułów w Mamopedii, które są powiązane z twoim tekstem
Linki do źródeł: http://www.bobasy.pl/forum/viewtopic.php?t=344 http://www.edziecko.pl/zdrowie_dziecka/1,79369,1335567.html http://dziecko.onet.pl/1237,6,42,naczyniaki,artykul.html
Komentarz eksperta
Informacje o artykule:
Autor:
-
- Data utworzenia: 2009-07-05 g 18:04
- Liczba wyświetleń: 3956
-
Edytuj artykuł
Zobacz historię -
- Wyróżniona edycja Ostatnia edycja
- elzbieta_p 2010.09.12 g 21:19
- monika 2009.10.27 g 13:14
- camila25 2009.10.27 g 13:14
- Iwona Pediatra 2009.10.27 g 12:38
- monika 2009.07.14 g 12:14
Komentarze
Zaloguj się aby skomentować
mnie również lekarze poinformowali, że naczyniaki, najczęściej same znikają, ale ja chciałabym usunąć, po co ma rosnąć, do nie wiadomo jakich rozmiarów, żeby później stwierdzić, że trzeba usunąć? nie jest to logiczne dla mnie!
Mi lekarz powiedział, że naczyniak córki może wchłaniać się do dojrzałości, może pozostać i wtedy sama zdecyduje co woli, może wchłonąć się "gula" (mamy naczyniaka jamistego) a pozostać kolor, a może też zblednąć a pozostać widocznym guzem. Do wyboru do koloru. Jedyne w czym pokrył się z pozostałymi specjalistami to fakt, że naczyniaki, szczególnie jamiste są bardzo niebezpieczne. Zalecił, że gdy córka się zrani (a mając naczyniaka na czółku i ucząc się chodzić może zrobić to bardzo łatwo) mam szybko robić mocno uciskowy opatrunek i biec na ostry dyżur bo dziecko może mi się wykrwawić :( Ot...niby nic z jednak wiele. Dziękuję za artykuł.
Moja córka też miała naczyniaka po urodzeniu na tyle głowy.Był dośc duży.Po około dwóch latach wchłonął się i został mały pieprzyk.
© Mamopedia.pl 2010
dr n. med. Iwona Jańczewska
specjalista pediatra, specjalista neonatolog; pracuje w Klinice Neonatologii AM w Gdańsku, a także prowadzi wykłady i zajęcia praktyczne ze studentami. Zajmuje się m.in. leczeniem noworodków...
Czy należy coś robić z naczyniakiem?
U dzieci 6-10-miesięcznych naczyniaki powiększają swoje wymiary w szybkim tempie, następnie część z nich ulega samoistnemu zanikowi do 5.-7. roku życia. Z tego powodu na ogół zaleca się obserwację zmiany i odracza leczenie. W tym czasie dziecko powinno pozostawać pod stałą opieką poradni specjalistycznej (chirurg dziecięcy, dermatolog). Ponieważ naczyniaki mogą ulegać podrażnieniom lub uszkodzeniom, co może stać się przyczyną infekcji oraz krwawienia, należy o nie dbać – chronić je przed uszkodzeniem, zadrapaniem, podrażnieniem przez ubranie, osłaniać przed słońcem i mrozem, nie uciskać ani nie bandażować, dokładnie myć i natłuszczać łagodnym kremem.
Inaczej postępuje się, gdy naczyniaki poprzez swoją lokalizację utrudniają prawidłowy rozwój dziecka, oraz wtedy, gdy stanowią duży problem kosmetyczny. Duże naczyniaki w obrębie ust mogą powodować trudności w karmieniu, w obrębie oczodołu – mogą być przyczyną zeza, niedowidzenia, wytrzeszczu, w okolicy ucha – mogą powodować niedosłuch. Gdy umiejscawiają się w pobliżu ujścia cewki moczowej lub odbytu upośledzają oddawanie moczu i stolca. Naczyniaki o dużych rozmiarach zlokalizowane na dłoniach i stopach przeszkadzają dziecku w chodzeniu, rysowaniu, pisaniu. W tych przypadkach leczenie rozpoczyna się wcześniej. W leczeniu naczyniaków stosuje się:
- sterydy - podawane ogólnoustrojowo lub miejscowo (ostrzykiwanie naczyniaka),
- fotokoagulację laserową - kilkanaście naświetlań laserem,
- usuwanie chirurgiczne.
W każdym przypadku naczyniaka niezbędna jest konsultacja lekarska, konieczne może być wykonanie badań dodatkowych: morfologii krwi z płytkami, układu krzepnięcia, USG jamy brzusznej.
Czasami naczyniak jest częścią różnych zespołów chorobowych, wówczas wymaga specjalistycznego postępowania.