Przymus karmienia piersią

Zwykle mówi się o zaletach karmienia piersią, podkreśla, że jest ono cudownym doświadczeniem pogłębiającym więź matki z dzieckiem i największym dobrem dla dziecka. Ale karmienie piersią bywa trudnym doświadczeniem, kończącym się nieraz decyzją matki o podaniu butelki. Czy KOBIETA w takiej sytuacji musi się czuć złą matką? Czy propagowanie karmienia naturalnego musi sprowadzać się do przymusu? Czy matka, która nie chce bądź nie może karmić, musi być wpędzana w poczucie winy? Po tym, co przeżyłam, chcę powiedzieć: NIE!

Ciężki poród

Zacznę może od tego, że miałam potwornie ciężki poród. Wiele godzin na porodówce, bóle krzyżowe, pęknięcie trzeciego stopnia (łącznie z odbytem i zwieraczem), ogromna utrata krwi... I mogłabym tak wymieniać bez końca. W szpitalu leżałam dłużej, ponieważ mój połóg był bardzo bolesny i skomplikowany. Dopiero po tygodniu nabrałam siły, żeby choć trochę samodzielnie zająć się dzieckiem.

Problemy z karmieniem

Od samego początku karmiłam, ponieważ wiem, że jest to najlepsze dla dziecka. Niestety okazało się to w moim przypadku skomplikowane i trudne. Moja córeczka potrafiła cały dzień wisieć mi na piersi. Trochę jadła, trochę się uspokajała, gdy ją odstawiałam to krzyczała strasznie. Długie spacery nie były możliwe, bo mała nie potrafiła najeść się do syta i po upływie pół godziny krzyczała z głodu. Dostałam zapalenia lewej piersi. Ogromnym wsparciem okazała sie położna z poradni laktacyjnej, która w sumie jako jedyna z wyrozumiałością podchodziła do moich problemów i pomagała mi. Depresja poporodowa i komplikacje z gojeniem się rany jeszcze pogłębiły moje problemy z karmieniem. Dzieckožwiszące 2/3 doby na piersi doprowadzało mnie do rozpaczy. Chciałam więc przejść na butelkę chociaż raz dziennie, ponieważ zwyczajnie nie dawałam sobie rady sama ze sobą, nie wspomnę o pozostałych kwestiach.

Zła matka?

Poradziłam się więc pediatry. Pani doktor zrównała mnie z ziemią, mówiąc, że jestem egoistką, która nie myśli o dziecku. Położna środowiskowa zareagowała jeszcze gorzej. Czułam się złą matką, która chce ograniczyć dziecku to,. co dla niego najlepsze.

Wspierać, a nie potępiać!

Czy propagowanie karmienia musi sprowadzać się do przymusu? Czy lepsza jest nieszczęśliwa matka karmiąca piersią czy zadowolona z życia matka karmiąca butelką? Całe szczęście znalazła się na mojej drodze inowrocławska doradczyni laktacyjna, która wspierała mnie w trudach karmienia i dzięki jej pomocy karmiłam naprzemiennie do pół roku. I to ona po tym czasie powiedziała: "Świetnie się spisałaś! Wiem, ile Cię to kosztowało!". Cieszę się z tego, że dane mi było karmić. Jednak uważam, że kobiety, które z różnych przyczyn nie chcą lub nie mogą tego robić, nie powinny być potępiane. Nie chcę być źle zrozumiana. Jestem wielką zwolenniczką karmienia piersią i nie nakłaniam do karmienia butelką. Chcę jednak zwrócić uwagę na fakt, że nie w każdym przypadku jest to takie łatwe, proste i przyjemne. I w takich sytuacjach potrzebne jest wsparcie i zrozumienie, a nie bezwzględna krytyka. Za to wsparcie dziękuję Pani Beacie z Inowrocławskiej Poradni Laktacyjnej!

Mama Ulki

Każda matka powinna mieć wolny wybór, jeśli chodzi o karmienie swojego dziecka.

Kochana, nie czuj się gorsza, już samo to, że cudownie zajmujesz się dzieckiem, wskazuje na to, że mamą jesteś wspaniałą. Nie daj się zapędzić w kozi róg, to twoja decyzja i koniec. Karmienie piersią to wspanaiała sprawa, gdy i mama i, dziecko czują się wspaniale i gdy razem tworzą TEAM.. :) Powodzenia..

toskaniau

Powiązane artykuły

• Tutaj podaj linki do artykułów w Mamopedii, które są powiązane z twoim tekstem

Linki do źródeł